Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘wilders’

Badend in het zweet schrok Geert wakker. In het holst van de nacht was het, buiten reed een auto voorbij. Hij had iemand ‘neger’ horen schreeuwen. Was hij dat zelf geweest? Het was weer muisstil in zijn slaapkamer. Geert had helemaal niets met negers. Hij had wat met Marokkanen. Vanavond had hij het er nog over gehad in het lijsttrekkersdebat bij RTL. Hij had er Cohen weer fijn mee op de kast gekregen. Al zijn energie was gericht geweest op het besmeuren van die apothekersbediende van de grachtengordel. Die draaiorgelman zoals hij hem wel eens laatdunkend noemde. Het was hem goed gelukt. Cohen was aan het einde van het verhaal verdwenen onder een mengsel van modder, stront en varkenspis. Bij wijze van spreken dan.
 
In ieder geval was het voor de kijkers duidelijk geweest. Job was nog niet klaar voor de tak van sport die raspolitiek is. Hij had wat geschermd met bestuurlijke logica, maar ver was hij er niet mee gekomen. Hij had zelfs een keer moeten zeggen dat-ie het niet wist. ‘Dat heb ik niet paraat’ waren zijn woorden geweest. Frits Wester had hem prima geholpen in de 1-on-1’s door zijn vele onderbrekingen niet af te straffen. Frits had het debat op kinderachtige wijze geleid. Eerst had hij koorknaap Balkenende de bel laten rinkelen waarna de dienst kon beginnen. Hij begon met het langzaam inbrengen van een veer in de reet van Jan Peter. Een veer van twijfelachtige pluimage dan wel te verstaan. Of hij ook niet genoegen zou nemen met de positie van don, als hij niet capo di tutti capi zou mogen worden. JP had hem direct een granieten muur voor de neus gesteld. Een muur waar niemand naar taalt om te gaan beklimmen. Teleurgesteld had Frits Cohen een beetje links laten liggen. Vervolgens had hij Mark Rutte aangevallen en hem bijna op zijn bek gekregen met de simpele vraag of Kroes nou kandidaat was of hij. Rutte versprak zich en had zich eruit geluld. Nee maar ja, was het antwoord geweest.
 
Toen was het de beurt aan Geert geweest. Hij was verwelkomd met een kopje thee bij wijze van spreken. Hij had de kans gekregen om Job te vertellen dat hij hem een aardige man vond. Dat was op een of andere vreemde manier een therapeutische ervaring voor hem geweest. Hij had iets voelen resoneren, ergens diep in zijn donder. Desondanks was het een klassiek geval geweest van de strikte scheiding tussen politesse en politiek. Kerk en staat. Hij was goed van start gegaan door Cohen direct aan te vallen met een goed gevulde strontemmer. Heel even had hij nog overwogen om Cohen wat inhoudelijke vragen te stellen. Stiekem was hij toch wel benieuwd naar die inhoud. Toch deed hij het niet. Het zou de kiezer alleen maar vermoeien. Bovendien was er het gevaar dat Cohen inhoudelijke wedervragen zou gaan stellen. Dat zou hem in verlegenheid kunnen brengen. Retoriek was een veiliger wapen. Retoriek behoeft geen antwoord. Antwoorden zouden alleen maar leiden tot een warrig verhaal. Dat is wat je krijgt als je een politicus vragen stelt die alleen in mensentaal zijn te beantwoorden.
 
Geert nam een slokje water uit het glas naast hem op het nachtkastje. Hij had weinig zin om weer te gaan slapen. Slaap was ook eigenlijk niets voor hem. Hij vond mensen die sliepen verachterlijk. Verzakers, die slapen. Hij niet. Nouja, zo weinig mogelijk in ieder geval. Als hij sliep dan droomde hij. En dat waren geen fijne dromen. Hij werd geteisterd door nachtmerries. Nachtmerries over zwarte bandieten in de nacht, komend vanuit een ijskoude bedoeïenenwoestijn. Zijn gedachten gingen weer terug naar het debat. In zijn eerste confrontatie had hij Cohen nog geadviseerd op te houden met zijn politieke reïncarnatie van Ella Vogelaar. Bijna had Cohen hem terug kunnen slaan maar gelukkig had Frits voorkomen dat hij zijn punt afmaakte. Geert had hem lachend gelijk gegeven toen hij zei dat hij nooit mensen mocht veroordelen om hun geloof. Cohen had het applaus gezaaid en Geert had het geoogst. Ook Balkenende was over hem gestruikeld. Hij had hem zelfs kunnen dwingen om antwoord te geven op de stompzinnige vraag of hij toe zou staan dat er meer moskeeën dan kerken zouden komen.
 
En toen was de slotinteractie gekomen. Cohen had hem uitgedaagd en Geert was op hem in gaan hakken met cijfers over immigranten. Hij had hem met slappe, rotte groente besmeurd. Hij had asielzoekers geassocieerd met bloemkolen en voetballen. Cohen was volledig de weg kwijtgeraakt en hij had lachend toegekeken. Keer op keer had hij hem voor het blok gesteld en onderbroken. Toen Cohen hem toeschreeuwde dat de rechtsstaat bij hem niet in goed handen was, wist hij dat hij gewonnen had. Hij was begonnen over straatterrorisme en had de daad bij het woord gevoegd. Terwijl Cohen nog kookte van woede, liep hij alweer terug naar zijn katheder. Even had hij er nog over in gezeten dat Job hem misschien ter verantwoording zou roepen. Hij worstelde nog met het idee van leiderschap. Leiders lopen immers niet weg. Maar zijn twijfels verdwenen toen hij Cohen de varkenspis uit zijn haren zag vegen. Het droop langs zijn wimpers op zijn veel te strakke maatpak. Tevreden begon Geert alweer een beetje in slaap te vallen. De nacht zou nog lang zijn. Veel te lang.

Read Full Post »

Geert Wilders in NRC Next

Geert Wilders in NRC Next

Met zijn hoofd in zijn handen zat Geert Wilders aan zijn bureau. Voor hem lag de NRC Next. Hij zag zichzelf, maar dan met een tintje en kroeshaar. De neger van Venlo. Hij had het bericht eerder al over internet zien zwerven. Het ging over pesterijen in zijn schooltijd. Leugens natuurlijk, maar daar was hij wel aan gewend. Om de een of andere reden werden er weinig waarheden over hem verteld. Waarschijnlijk was dat de tol die elke charismatische leider moest betalen. Vaak lagen de leugens voor de hand, maar die neger van Venlo had hij niet zien aankomen. Toen het op internet verscheen, dacht hij nog dat het zou overwaaien als hij zich stil hield. Een reactie was precies waar ze op zaten te wachten, dus die kregen ze niet. Maar nu was het zelfs doorgedrongen tot de NRC. Wat moest hij daar nu weer mee?

Geert las kranten met tegenzin. De media werden geregeerd door wat hij ‘de linkse elite’ noemde. Ja, er waren wel wat rechtse journalisten, maar die hadden helaas niet vooraan gestaan toen de hersencellen werden uitgedeeld. Ze waren niet in staat om een verhaal geloofwaardig te brengen. Daar hadden niet alleen rechtse journalisten last van trouwens. Verstand en rechts gedachtegoed leken moeilijk samen te gaan. Ook de PVV had moeite om goede geestverwanten te vinden. Hij had nu al drie kandidaten van de PVV-lijst moeten schrappen omdat ze niet helemaal koosjer waren. En ook Hero Brinkman maakte hem weer het leven zuur. Waarom hadden die klootzakken niet van tevoren verteld welke ze geheimen ze met zich meedroegen? Dat had hem veel gedoe bespaard. Nu moest hij steeds weer dingen recht lullen die eigenlijk niet goed te praten waren. Hij was de laatste tijd alleen maar bezig met brandjes blussen. Voor echt campagnevoeren was geen tijd. Ook het verkiezingsdebat op Radio 1 moest hij laten schieten. Zonde natuurlijk.

Hij keek nog eens naar de foto in de krant. Hij zag er eigenlijk helemaal niet verkeerd uit met kroeshaar. Die grijze haartjes erin gaven hem zelfs een zekere gedistingeerdheid. Ergens kon Geert wel lachen om dat hele neger-van-Venlo-verhaal. De bedenker ervan had, waarschijnlijk onbedoeld, een gevoelige snaar geraakt. Er was een periode geweest waarin hij een neger wilde zijn. Korte tijd was hij er zelfs van overtuigd dat hij daadwerkelijk een neger was en per ongeluk was geboren in het lichaam van een blanke man. Het was tijdens de opkomst van de rapmuziek, begin jaren tachtig. Hij luisterde de hele dag naar rapgroepen als Run DMC en The Fatboys, liep rond op Adidas-schoenen zonder veters en droeg een zware gouden schakelketting om zijn nek. Een keer deed hij zelfs als rapper mee aan een talentenjacht. Samen met zijn broer en een neef bracht hij het nummer ‘It’s Like That’ van Run DMC ten gehore. Geert glimlachte bij de herinnering. Zijn broer Paul was toen al een serieuze vent, maar toch had hij hem zo ver gekregen om die grote bril van DMC op te zetten.

Jammer eigenlijk dat hij Paul nooit meer zag. Ze hadden veel lol vroeger, ondanks hun uiteenlopende karakters. Paul was wat meer geremd, maar Geert wist precies hoe hij hem moest bespelen. Misschien kon de neger van Venlo hen weer dichter bij elkaar brengen. Na het negerincident had Paul het voor Geert opgenomen. Op zijn website schreef hij dat het niet netjes was om zo op de man te spelen. Dat had Geert best aangegrepen. Zijn broer gaf dus nog steeds om hem, ondanks het feit dat hun politieke ideeën onverenigbaar waren. Misschien moest hij gewoon eens bij hem langsgaan om de draad weer op te pakken. Als aardigheidje kon hij die nieuwe versie van ‘It’s Like That’ meenemen. Dat zou Paul wel kunnen waarderen. Zelf was Geert altijd bij de old school rap gebleven, maar zijn broer hield wel van het experiment. Op muziekgebied dan.

De PVV-leider sloeg zijn krant dicht, pakte een zonnebril uit de bureaula en ging voor de spiegel staan. “Disillusion is the word”, schreeuwde hij, “that is used by me when I’m not heard. I just go through life with my glasses blurred. It’s like that, and that’s the way it is. Huh!” Geert grijnsde van oor tot oor. Hij was er weer klaar voor. De neger van Venlo krijg je niet zomaar klein.

De broertjes Wilders als Run DMC

De broertjes Wilders als Run DMC. Geert (links) als Run, Paul (met bril) als DMC

Read Full Post »

Onlangs werd ik geïnterviewd door Trajectum, het magazine van de Hogeschool Utrecht. In het interview had ik mijn coming-out als schrijver van het weblog De verwarde man. Hieronder het stuk dat ik als voorpublicatie op mijn site mocht plaatsen.

Verwarde man studeert op de SvJ

Uit: Trajectum

De neger van Venlo, kent u die uitdrukking? Eind maart werd bloggend en journalistiek Nederland wakkergeschud door het bericht dat Geert Wilders vroeger op school ‘de neger van Venlo’ werd genoemd. Het nieuws, dat afkomstig was van een weblog met de naam ‘De verwarde man’, verspreidde zich als een dolle over internet. Probleem was echter dat het niet waar bleek te zijn. De scoop werd geclaimd door kinderen van een basisschool uit Gouda, die het verhaal uit hun duim hadden gezogen. Maar ook dat bleek een verzinsel. Wie zat er dan wel achter het weblog De verwarde man? Soms hoef je niet verder te kijken dan je neus lang is. De verwarde man blijkt gewoon op onze eigen school te studeren. Hij is tweedejaars Journalistiek en luistert naar de nauwelijks tot de verbeelding sprekende naam Philip Stekelenburg. We ontmoeten Philip in faculteitscafé Stef’s.

Hectische tijd achter de rug?
“Dat valt wel mee. De neger van Venlo hypte zichzelf. Ik hoefde er weinig aan te doen.”

Waarom heb je ervoor gekozen jezelf bekend te maken?
“Ik kan geen geheimen bewaren. Veel mensen om me heen weten al dat ik de verwarde man ben. Het is slechts een kwestie van tijd dat iemand zijn mond voorbijpraat. Dan doe ik het liever zelf.”

Wat wilde je bereiken met De verwarde man?
“Ik begon ermee omdat ik me irriteerde aan de berichten over verwarde mannen in de media. Iemand die zich ongebruikelijk gedraagt, wordt direct weggezet als ‘verwarde man’. Ik wilde dat soort gemakzuchtige journalistiek blootleggen. Maar uiteindelijk groeide het weblog uit tot een soort pamflet tegen de copy & paste cultuur. Dat had ik niet voorzien.”

Is Geert Wilders verward?
“Dat weet ik niet. Het is in ieder geval een opmerkelijke figuur. Hij lijkt in een andere wereld te leven. Hij ziet dingen die ik niet zie. Ik wilde weten waar zijn denkbeelden vandaan komen. Zo ontstond de neger van Venlo.”

Had je verwacht dat het bericht zo veel stof zou doen opwaaien?
“Nee, tenminste niet op de manier waarop het nu gebeurde. Ik had verwacht dat mensen vraagtekens zouden zetten bij de zuiverheid van het denken van Wilders. Nu ging het vooral over de vraag of een halve Indonees wel een neger kan worden genoemd. Volslagen idioot natuurlijk.”

Hoe komt dat denk je?
“Misschien heeft het te maken met het oppervlakkige klimaat waarin we leven. Mensen denken niet meer zelfstandig na, ze laten zich te veel leiden door anderen. De journalistiek heeft daar ook last van. Een journalist moet iets toevoegen; zijn verhaal moet nieuwe feiten geven of bestaande feiten van een andere kant belichten. Dat gebeurt nu te weinig. Veel wordt klakkeloos overgenomen van persberichten of andere media. Het gevolg is dat in alle kranten hetzelfde staat.”

Is De verwarde man een journalistiek medium?
“Ja. Ik noem het zelf journalistieke fictie. Qua stijl zweeft het ergens tussen het werk van Truman Capote en Hunter Thompson in. Journalistieke fictie is zeer geschikt om mogelijke oorzaken, scenario’s en drijfveren te onderzoeken. Op De verwarde man deed ik dat vooral in de vorm van het nieuwsbericht. Op mijn nieuwe blog (da flipside, https://daflipside.wordpress.com – red.) gebruik ik ook het korte verhaal. Dat is eigenlijk de meest pure vorm van journalistieke fictie.”

De verwarde man is al een tijdje niet actief. Ga je het weblog nog nieuw leven inblazen?
“Natuurlijk blijft het onderwerp actueel. Denk alleen maar aan die schreeuwende vent op de Dam. Maar het weblog De verwarde man heeft gedaan wat het moest doen. Ik zou in herhaling vallen als ik ermee doorging. Ik schrijf nu nog een opiniestuk over de neger van Venlo voor Villamedia, maar daarna is het voorbij. Dan ga ik me volledig richten op da flipside. Op mijn nieuwe blog pak ik het wat breder aan. Ook anderen kunnen hun ideeën erop kwijt.”

Heb je eigenlijk nog wel tijd voor je studie?
“Ja, dat gaat prima samen. Ik leer hier dingen die ik direct kan toepassen op mijn blog. En omgekeerd natuurlijk. Gelukkig ben ik niet de enige die zich inzet voor betere journalistiek. Er is dus nog hoop.”

Zie ook
Mijn opiniestuk op Villamedia

Update: mijn opiniestuk is van Villamedia gehaald wegens een identiteitscrisis. Lees het hier op da flipside.

Read Full Post »

Het Marokkaanse toerisme naar Nederland is teruggezakt tot het niveau van voor 2004. Dat blijkt uit cijfers van het Nederlands Bureau voor Toerisme en Congressen (NTBC). Volgens professionals uit de toeristenindustrie heeft dit te maken met het verslechterde imago van Nederland op het gebied van gastvrijheid.

Vormden Marokkanen de afgelopen jaren nog de snelst groeiende groep toeristen in Nederland, dit jaar blijft de teller waarschijnlijk steken op 63.000 Marokkaanse vakantiegangers. Dat is minder dan de helft van vorig jaar. Reisbureau La Tulipe Tanger, onderdeel van Royal Maroc Airlines, boekt inmiddels al 30% minder vluchten naar Schiphol. Directeur Hassan Emnali: “Wij houden elk jaar een enquête onder onze klanten. Daarin geven ze vooral de beperkte gastvrijheid en service op als reden om niet naar Nederland te gaan. Enkele respondenten gaven aan op straat te zijn nageroepen en er is zelfs driemaal melding gedaan van restaurants die Marokkaanse gasten weigerden.”

Wilders

Ook de Keukenhof in Lisse merkt het afgenomen aantal Marokkaanse toeristen. “Hoewel wij de balans pas kunnen opmaken als de poorten zijn gesloten, merk je gewoon dat er dit jaar veel minder Marokkaanse bezoekers zijn”, legt woordvoerder Dirk Berbee uit. Ook Berbee vermoedt dat dit te maken heeft met het verslechterde imago van ons land. De woordvoerder stelt dat deze beeldvorming voor een groot deel is te wijten aan Geert Wilders. “Zeg nou zelf, zou jij een land bezoeken waar je keer op keer als achterlijk en terrorist wordt omschreven?” Het onderzoek van La Tulipe Tanger bevestigt dat. De naam Wilders verscheen regelmatig in de reacties.
 
Campagne

Het NTBC wil geen uitspraken doen over de oorzaak van de afname van het Marokkaanse toerisme. Wel erkent het bureau dat de gevolgen voor de toeristenindustrie aanzienlijk zijn. Er zijn plannen om in het najaar een grootschalige campagne te voeren in de Marokkaanse media. Onbevestigde bronnen zeggen dat kroonprins Willem-Alexander en prinses Maximá nog dit jaar een charmebezoek brengen aan Marokko.

Read Full Post »

Er was eens een gelukkig echtpaar: Henk en Anja. Henk en Anja waren blij met elkaar. Henk reed rond op een vorkheftruck en Anja stond in een kledingzaak. Ze hadden het niet breed, maar ze vermaakten zich goed. Twee keer per week gingen ze samen naar de bingoavond in het dorp en op zaterdag gingen ze los op de dansvloer. Dansen was helemaal hun ding. Vooral Henk kon zich erin uitleven. Dan vergat hij even de stress op zijn werk en ging hij helemaal op in de muziek. Anja deed het vooral voor Henk. Zij hield eigenlijk niet van de countryfeesten waar Henk haar mee naartoe nam. Anja hield meer van wandelen. Maar als Henk genoot, dan was Anja ook in haar element. Bovendien waren de dansavonden de enige momenten dat Henk echt aandacht had voor haar. Ja, wat dat betreft kende hun geluk wel grenzen. Maar op een schaal van 1 tot 10 scoorden ze toch zeker een 6,5. 

Het zorgeloze leventje van Henk en Anja werd abrupt verstoord toen Geert Wilders bij hen in het dorp kwam. Geert was op zoek naar een familie die model kon staan voor zijn doelgroep. Een familie waarmee kiezers zich konden identificeren. Al snel viel zijn oog op Henk en Anja. Nou ja, eigenlijk vooral op Anja, maar hij had een familie nodig dus hij nam Henk erbij. Het liefst had Geert er ook nog wat kinderen bij gehad, maar Henk en Anja konden geen kinderen krijgen. Dat kon echter worden opgelost, vond Geert. Om een lang verhaal kort te maken: er ontspon zich een liefdesrelatie tussen Geert en Anja. Geert wilde Anja de kinderen geven die zij nog miste. Al snel bleek het vruchtbaarheidsprobleem echter bij Anja te liggen, waarop Geert haar keihard liet vallen en op zoek ging naar een andere modelfamilie.

Bij de bingovereniging was de hartstochtelijke affaire van Geert en Anja ondertussen niet onopgemerkt gebleven en Henk werd achter zijn rug uitgelachen. Om te bewijzen dat hij toch een echte vent was, liet ook Henk Anja vallen. En in één moeite door riep hij Geert op het matje en stelde hem voor een keuze: óf Henk belde de kranten met het verhaal over de scheve schaats van Geert, óf Geert regelde een nieuwe vrouw voor Henk zodat Henk deel kon blijven uitmaken van de modelfamilie. Henk was namelijk gehecht geraakt aan zijn rol binnen de PVV-campagne. Het gaf hem een zekere status in het dorp en bovendien verdiende hij er een extra zakcentje mee. Geert ging met een verlanglijstje van Henk langs de deuren en kwam op de proppen met Ingrid. Een jonge vrouw met lange blonde haren die in tegenstelling tot Anja wél van countrydansen hield. En wat Geert dan weer goed uitkwam: Ingrid had twee kinderen uit een vorig huwelijk.

En zo veranderde Anja in de PVV-campagne dus in Ingrid. Een beklemmend verhaal over liefde en macht. En een schokkend inkijkje in de aanpak van Geert Wilders, die zelfs families kapotmaakt om zijn doel te bereiken. Graag had ik nog willen zeggen dat Henk en Ingrid nog lang en gelukkig leefden. Of dat Henk en Anja toch weer bij elkaar kwamen en dat zij dan nog lang en gelukkig leefden. Maar in deze moeilijke tijden is niets met zekerheid te zeggen. We kunnen het leven slechts accepteren zoals het komt. Met alle ongemakken van dien.

Video: Henk en Anja in betere tijden

Read Full Post »