Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘tulsi das’

Ja, jongens en meisjes, het zit er weer op. Wat gezegd moest worden is gezegd. De blogtandem van de verwarde man en da flipside is tot stilstand gekomen. We kunnen terugkijken op een geslaagd project. We schopten Balkenende mank, gaven Wilders een koekje van eigen deeg en stelden en passant de copy & paste cultuur aan de kaak. Gevolg is wel dat we straks waarschijnlijk zitten opgescheept met een VVD-premier, maarja, je kunt niet alles hebben. Rutte is the best of the worst, zullen we maar zeggen.
 
Ik laat jullie alleen met een verhaal dat ik ooit schreef onder het pseudoniem Tulsi Das. Het verhaal is zo’n tien jaar oud, maar nog steeds actueel. Het zet het spel met identiteiten in een nieuw perspectief. Kort gezegd: het gaat niet om de poppetjes, maar om de verhalen die ze vertellen. Veel plezier ermee.
 
Tot het volgende verhaal,

Philip 

De schrijver en zijn werk: een dialoog

“Ik heb aanleg voor de mythologie”, zei Marek van der Jagt. Hij sprak het bedachtzaam uit, alsof hij zich iets herinnerde.
“Dat is een mooi understatement, Marek”, antwoordde de schrijver glimlachend.
“Hoe bedoelt u?”
“Je hebt er niet alleen aanleg voor, je bent er zelfs deel van. Toen je zei dat men het verhaal los moet zien van de schrijver, had je het niet alleen over dat wat de schrijver schrijft. Je doelde ook op het geheel van verhalen dat om de schrijver heen hangt, geschreven of niet. Dat bedoelde ik tenminste. Jij bent deel van dat geheel, Marek. Jij bent deel van de mythe.”
 
“Ik ben veel meer dan dat”, riep Marek uit, ineens een stuk minder bedachtzaam. “Ik ben van mening dat de schrijver, of welk individu dan ook, niets meer is dan de verhalen die om hem heen hangen. Hij onttrekt zijn identiteit aan die verhalen. Zijn identiteit is uit die verhalen opgebouwd. Ik wil zelfs beweren dat het individu helemaal niet bestaat! Het individu is een illusie. Daar waar wij een individu waarnemen, is slechts sprake van een bepaalde concentratie van verhalen, een punt waar verhalen met een zekere gemeenschappelijkheid omheen draaien. Het gevolg daarvan is dat u niet realistischer bent dan ik. U maakt net zo goed deel uit van mijn mythe als ik van die van u! Ik heb mijn eigen verhalen en daarom een eigen bestaansrecht!
 
De schrijver glimlachte weer. Van der Jagt deed hem denken aan de tijd dat hij zelf nog jong was en zo veel woorden nodig had om iets duidelijk te maken. “Bravo, Marek”, riep hij. “Je hebt zojuist gerechtvaardigd dat ik nog steeds volhoud dat jij en ik niet dezelfde persoon zijn. Ik ben net zo min Marek van der Jagt als dat ik Robert G. Mehlman ben. Mijn dank daarvoor.”
 
“En dat is ook de reden waarom de nadruk zo op het verhaal moest worden gelegd”, ging Marek verder met een bezeten blik in zijn ogen. “Je wist dat de uitspraak ‘Het gaat niet om de schrijver, maar om zijn werk’ een, op het eerste gezicht, averechts effect zou hebben: nog nooit is er rond een literatuurprijs zo veel aandacht besteed aan de schrijver en zo weinig aandacht aan zijn boek. Als je het vanuit het verhaal in bredere zin bekijkt, zie je echter dat die uitspraak niet alleen een ideaalbeeld weergeeft, maar tevens bijdraagt aan de verwezenlijking van dat ideaal. Want het ‘werk’ omspant niet slechts het boek, maar de gehele invloedssfeer van verhalen die ermee te maken hebben. Je hebt Nederland voor je karretje gespannen. De mythe heeft zichzelf geschreven!”
 
“Je moet ze uitzuigen, Marek”, zei de schrijver tevreden. “Uitzuigen en doodmaken, want dat is belangrijk.” Dat laatste ging echter verloren in een rumoer van stemmen dat om hen heen was opgezwollen. De schrijver legde zijn pen naast zich neer en liet het gebeuren.

Read Full Post »