Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘theemsweg’

Rob Oudkerk liep door de stad met een portie bami. De woede die hij eerder die avond had gevoeld bij de opnames van De Wereld Draait Door was volledig weggevloeid. Op straat kwam hij tot rust. Hij vond het heerlijk om ’s avonds over de grachten te dwalen. Dit was zijn Amsterdam, de stad waar hij zo veel om gaf. Het deed hem dan ook pijn om te zien hoe Amsterdam de laatste jaren was afgegleden. Van de meest vooruitstrevende stad van Europa was het verworden tot een soort Staphorst. Op straat moest je op je woorden letten, de hoeren werden verjaagd van de wallen en homo’s werden in elkaar geslagen. En dan vonden mensen het gek dat hij burgemeester wilde worden. Moest hij dan toekijken hoe zijn stad naar de klote ging? Nee, hij moest redden wat er te redden viel. Amsterdam moest weer Amsterdam worden.

Oudkerk besloot dat het nog geen tijd was om naar huis te gaan. Bij een snackbar vroeg hij om plastic bestek en hij ging op een bankje zitten. Het was een mooie, zwoele avond. Eindelijk was de lente doorgebroken. Aan de overkant stond een meisje op de tram te wachten. Ze leunde nochalant tegen een paal en wiegde haar leren handtasje heen en weer. Ze droeg een korte spijkerrok en een knalgeel topje dat eigenlijk te klein was voor haar. Haar borsten bolden er bovenuit. Het deed hem denken aan de Theemsweg. Daar stonden de vrouwen ook bij een soort tramhaltes. Daaronder konden ze schuilen als het regende. Oudkerk was inmiddels helemaal met zichzelf in het reine over zijn verleden als hoerenloper. De mensen om hem heen helaas nog niet. Dat wil zeggen: de mensen in zijn directe omgeving wel, maar de moraalridders van het land niet. Columnisten, tv-presentatoren en zogenaamd onafhankelijke journalisten: hij had er een broertje dood aan. Nog steeds probeerden ze hem een schuldgevoel aan te praten. Hypocriete lafaards waren het.

Maar als hij burgemeester van Amsterdam wilde worden, moest hij ook die mediamannetjes aan zijn zijde hebben. Daarom hing hij tegenwoordig een verhaal op over een metamorfose. “Ik ben een ander mens geworden”, zei Oudkerk dan. Het kostte hem steeds weer moeite om dat op een geloofwaardige manier uit zijn strot te krijgen. Een ander mens? Klinkklare onzin. Je kunt misschien je leven anders inrichten, dingen niet meer doen, maar je blijft gewoon dezelfde. Hij had trouwens geen enkel probleem met wie hij was. Hij verkondigde nu wel dat het een duistere periode in zijn leven was, maar in werkelijkheid ging hij met zijn volle bewustzijn naar de Theemsweg. Hij was altijd al gefascineerd geweest door de zelfkant van het leven. Daarnaast vond hij dat een politicus moet weten wat er speelt in de samenleving. Natuurlijk was hij daarin niet de enige. Maar anders dan zijn collega’s voegde hij ook echt de daad bij het woord. Veel politici maakten zich er gemakkelijk vanaf door eens in het kwartaal een rondje door Slotervaart of de Haagse Schilderswijk te lopen. Het liefst met camera’s erbij, zodat iedereen kon zien dat zij zich ook interesseerden voor de lagere klassen. Maar zo zat Oudkerk niet in elkaar. Als hij zich ergens in wilde verdiepen, ging hij er helemaal voor. Dan ging hij niet iets vanaf een afstandje observeren. Nee, dan wilde hij het beleven. Hij was ervan overtuigd dat je alleen op die manier tot de kern kon doordringen.

Ja, misschien had hij zich wat te veel laten meeslepen door zijn avonturen op de Theemsweg. Misschien had hij de controle over zichzelf inderdaad wel verloren. Maar was dat erg? You play with matches, you get burned. Het is een illusie te denken dat je je kunt verdiepen in de onderkant van de samenleving zonder dat je erdoor wordt geraakt. Alleen mensen zonder hart kunnen dat. Mensen die om vijf uur uitklokken en hun werk dan achter zich kunnen laten. Oudkerk kon dat niet. Daarvoor had hij te veel passie voor zijn werk. Het socialisme stroomde door zijn aderen, zat in elke cel van zijn lichaam. Als hij het over een betere samenleving had, dan waren dat niet zomaar woorden. Hij verlangde er met heel zijn wezen naar. En hij ging tot het uiterste om dat doel te bereiken.

De tram kwam met veel gerinkel tot stilstand en het meisje stapte in. Oudkerk volgde haar tot ze ging zitten. Even leek ze naar hem te kijken. Hij glimlachte maar kreeg geen reactie. Toen zette de tram zich weer in beweging. Ja, hij had zijn excuses aangeboden, maar niet van harte. Het was een toneelstukje. Achteraf gezien was hij eigenlijk de Tiger Woods van de politiek. Je verontschuldigingen aanbieden om de zaak te sussen, terwijl je eigenlijk weet dat je niets verkeerd hebt gedaan. De wereld was gewoon nog niet klaar voor mannen als hij. Mannen die hun hart durven te volgen en geen schaamte kennen. Dat was jammer, maar hij moest ermee leren omgaan. Zeker als hij burgemeester van Amsterdam wilde worden. Hij voelde dat het mogelijk was. Woods had inmiddels ook een succesvolle rentree gemaakt. Waarom zou hij dat niet kunnen?

Wat vooraf ging
Oudkerk aan de Amstel (1)

Advertenties

Read Full Post »