Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘stoned’

Bolkestoned

Met rooddoorlopen ogen keek hij uit over de Amstel. De zon kwam op en zette de stad in brand. In zijn oren voelde hij lichtjes zijn versnelde hartslag. Vaag zag hij zijn weerspiegeling in het grote raam van de woonkamer. Hij keek in de ogen van een lijkbleek wrak. Frits draaide zich om, beende naar de bar die de woonkamer scheidde van de keuken en schonk zichzelf een royaal glas Jack Daniels in. Op de achtergrond zong Lou Reed dat-ie een lekkere dag achter de rug had. Daar stond zijn laptop, naast de overvolle asbak. Het verhaal was af. Hij hoefde het alleen nog maar te versturen. En als de politieke jakhalzen hun messen slepen om hem ermee aan repen te snijden, dan zou hij slapen. Ze zouden hem weten te vinden, maar niet vandaag. Morgen, morgen zou hij fier overeind staan. En strak van de PCP zou hij de eerste steken niet eens voelen. Niemand zou hem kunnen raken. Hij was van gewapend beton. Tevreden klikte hij op de verzendknop en zette het glas glimlachend aan zijn lippen.

Hij dacht aan de talloze grammetjes die hij samen met Els had weggewerkt, destijds op het Barlaeus. Onschuldige grammetjes. ‘Groene grammetjes’ zoals ze het altijd noemden. Ze waren de bron geweest voor menig jeugdige fantasie. Hij had tegen haar opgekeken. Ze zat een klas hoger dan hij. Intellectueel was ze oneindig ver van hem verwijderd. Zo voelde het in ieder geval. Daarom liet hij zich gemakkelijk meevoeren. Ook met het inhaleren van psychedelische dampen. Hij had zich nooit dichter bij haar gevoeld, alsof het de leeftijdskloof versmalde. Als ze echt knetterstoned was kroop ze dicht tegen hem aan en dan leek het net of hij een klein zusje had. Op die momenten lag het universum aan zijn voeten. En het gebeurde allemaal in een tijd dat wiet – en zeker kwalitatief goede wiet – moeilijk te scoren was. Dat bijzondere gevoel, die tijdsgeest om het zo maar te noemen, was hem altijd bijgebleven. Ook nu, nu hij op de piek van zijn fix bijna niets meer voelde.

Hij had gedurende de nacht bijna een liter whiskey weggetankt en het voelde alsof hij niets dan water had gedronken. Hij kon zich niet meer herinneren wanneer hij uit bed was gestapt maar hij voelde zich niet moe. Verveeld stak hij een Camel tussen de lippen en plofte neer in zijn tv-stoel. Het levensgrote plasmascherm lichtte op en het gezicht van Al Pacino verscheen. Juist op het moment dat hij zijn gezicht begroef in die enorme berg cocaïne op zijn pompeuze bureau. Wat een toeval. Frits trok wild aan zijn sigaret en genoot. Dit was wat hij ook wilde. Zo’n einde. Toch deed het hem pijn om Tony laf in de rug geschoten te zien worden. Hij wendde zijn gezicht af van het scherm en stond weer op. Dat zou hem niet gebeuren. Hij zou de drugs tot in alle hoeken en gaten van zijn land door laten dringen. En anders dan Tony zou hij het allemaal volgens de letter van de wet gedaan krijgen. Daar had zijn maat Theo wel voor gezorgd. Waterdicht. Mocht blijken dat hij toch niet het eeuwige leven had, dan zou hij een staatsbegrafenis krijgen. Opgetekend worden in de canon van Nederland, dat zou hij.

Dat er niemand meer tijdens de dienst in slaap zal vallen, daar zou hij voor zorgen. Oplettende burgers zouden weer de straten bewandelen. De creatieve output van zijn land zou toenemen. Nederland zou op cultureel gebied weer iets gaan betekenen. De grenzen van het bewustzijn zouden door Nederlanders opgetekend gaan worden. Niet meer door slappe figuren die zich al in een ver verleden schoorvoetend gedistantieerd hadden van de drugcultuur. Nooit meer slappe gedoogsmoesjes naar de internationale buitenwacht. Als je kwaliteit zoekt dan moet je bij ons zijn: dat zou de boodschap worden aan de wereld. Hij haalde zijn neus op voor de standpunten van de moraliserende Scandinaviërs met hun sprookjes over wietverslaving. Of dan die gefrustreerde Amerikanen die allemaal weten dat het Witte Huis niet het enige witte is in Washington.

Het brandde allemaal op het puntje van zijn bewustzijn. Het was nu allemaal binnen bereik. Hij begon iets te voelen van vermoeidheid. De laatste fix begon weg te ebben. Hij moest maar eens naar bed. De dag was sowieso niet zijn ding. Misschien dat hij in de namiddag weer acte de presence zou geven. Kijken wat de reacties waren op zijn frontale aanval. Eerst nog een glas Jack en dan kijken of hij het slapen nog niet was verleerd. Geen droom zou kunnen overtreffen wat zijn wakende geest nu had doorkruist. Hij voelde zich dichter bij God dan ooit. Sterker nog: hij was God. En God vond het goed zo.

Read Full Post »