Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘rtl-debat’

Badend in het zweet schrok Geert wakker. In het holst van de nacht was het, buiten reed een auto voorbij. Hij had iemand ‘neger’ horen schreeuwen. Was hij dat zelf geweest? Het was weer muisstil in zijn slaapkamer. Geert had helemaal niets met negers. Hij had wat met Marokkanen. Vanavond had hij het er nog over gehad in het lijsttrekkersdebat bij RTL. Hij had er Cohen weer fijn mee op de kast gekregen. Al zijn energie was gericht geweest op het besmeuren van die apothekersbediende van de grachtengordel. Die draaiorgelman zoals hij hem wel eens laatdunkend noemde. Het was hem goed gelukt. Cohen was aan het einde van het verhaal verdwenen onder een mengsel van modder, stront en varkenspis. Bij wijze van spreken dan.
 
In ieder geval was het voor de kijkers duidelijk geweest. Job was nog niet klaar voor de tak van sport die raspolitiek is. Hij had wat geschermd met bestuurlijke logica, maar ver was hij er niet mee gekomen. Hij had zelfs een keer moeten zeggen dat-ie het niet wist. ‘Dat heb ik niet paraat’ waren zijn woorden geweest. Frits Wester had hem prima geholpen in de 1-on-1’s door zijn vele onderbrekingen niet af te straffen. Frits had het debat op kinderachtige wijze geleid. Eerst had hij koorknaap Balkenende de bel laten rinkelen waarna de dienst kon beginnen. Hij begon met het langzaam inbrengen van een veer in de reet van Jan Peter. Een veer van twijfelachtige pluimage dan wel te verstaan. Of hij ook niet genoegen zou nemen met de positie van don, als hij niet capo di tutti capi zou mogen worden. JP had hem direct een granieten muur voor de neus gesteld. Een muur waar niemand naar taalt om te gaan beklimmen. Teleurgesteld had Frits Cohen een beetje links laten liggen. Vervolgens had hij Mark Rutte aangevallen en hem bijna op zijn bek gekregen met de simpele vraag of Kroes nou kandidaat was of hij. Rutte versprak zich en had zich eruit geluld. Nee maar ja, was het antwoord geweest.
 
Toen was het de beurt aan Geert geweest. Hij was verwelkomd met een kopje thee bij wijze van spreken. Hij had de kans gekregen om Job te vertellen dat hij hem een aardige man vond. Dat was op een of andere vreemde manier een therapeutische ervaring voor hem geweest. Hij had iets voelen resoneren, ergens diep in zijn donder. Desondanks was het een klassiek geval geweest van de strikte scheiding tussen politesse en politiek. Kerk en staat. Hij was goed van start gegaan door Cohen direct aan te vallen met een goed gevulde strontemmer. Heel even had hij nog overwogen om Cohen wat inhoudelijke vragen te stellen. Stiekem was hij toch wel benieuwd naar die inhoud. Toch deed hij het niet. Het zou de kiezer alleen maar vermoeien. Bovendien was er het gevaar dat Cohen inhoudelijke wedervragen zou gaan stellen. Dat zou hem in verlegenheid kunnen brengen. Retoriek was een veiliger wapen. Retoriek behoeft geen antwoord. Antwoorden zouden alleen maar leiden tot een warrig verhaal. Dat is wat je krijgt als je een politicus vragen stelt die alleen in mensentaal zijn te beantwoorden.
 
Geert nam een slokje water uit het glas naast hem op het nachtkastje. Hij had weinig zin om weer te gaan slapen. Slaap was ook eigenlijk niets voor hem. Hij vond mensen die sliepen verachterlijk. Verzakers, die slapen. Hij niet. Nouja, zo weinig mogelijk in ieder geval. Als hij sliep dan droomde hij. En dat waren geen fijne dromen. Hij werd geteisterd door nachtmerries. Nachtmerries over zwarte bandieten in de nacht, komend vanuit een ijskoude bedoeïenenwoestijn. Zijn gedachten gingen weer terug naar het debat. In zijn eerste confrontatie had hij Cohen nog geadviseerd op te houden met zijn politieke reïncarnatie van Ella Vogelaar. Bijna had Cohen hem terug kunnen slaan maar gelukkig had Frits voorkomen dat hij zijn punt afmaakte. Geert had hem lachend gelijk gegeven toen hij zei dat hij nooit mensen mocht veroordelen om hun geloof. Cohen had het applaus gezaaid en Geert had het geoogst. Ook Balkenende was over hem gestruikeld. Hij had hem zelfs kunnen dwingen om antwoord te geven op de stompzinnige vraag of hij toe zou staan dat er meer moskeeën dan kerken zouden komen.
 
En toen was de slotinteractie gekomen. Cohen had hem uitgedaagd en Geert was op hem in gaan hakken met cijfers over immigranten. Hij had hem met slappe, rotte groente besmeurd. Hij had asielzoekers geassocieerd met bloemkolen en voetballen. Cohen was volledig de weg kwijtgeraakt en hij had lachend toegekeken. Keer op keer had hij hem voor het blok gesteld en onderbroken. Toen Cohen hem toeschreeuwde dat de rechtsstaat bij hem niet in goed handen was, wist hij dat hij gewonnen had. Hij was begonnen over straatterrorisme en had de daad bij het woord gevoegd. Terwijl Cohen nog kookte van woede, liep hij alweer terug naar zijn katheder. Even had hij er nog over in gezeten dat Job hem misschien ter verantwoording zou roepen. Hij worstelde nog met het idee van leiderschap. Leiders lopen immers niet weg. Maar zijn twijfels verdwenen toen hij Cohen de varkenspis uit zijn haren zag vegen. Het droop langs zijn wimpers op zijn veel te strakke maatpak. Tevreden begon Geert alweer een beetje in slaap te vallen. De nacht zou nog lang zijn. Veel te lang.

Advertenties

Read Full Post »