Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘polen’

Hij slokte zijn glas Żubrówka naar binnen en bestelde direct nog een dubbele. Katyn, dacht hij bij zichzelf. Ik heb echt geen zin in dat sentimentele gedoe. Lech Kaczyński leunde losjes achterover in zijn stoel en keek uit het raam. Zijn vader had nog gevochten in de opstand van Warschau in 1944. Hij was geboren in de wijk die het langste had standgehouden. Tot enkele dagen voor de laatste Polen zich overgaven aan de Duitsers. De Russen hadden het schouwspel gevolgd vanaf de overkant van de Wisła en hadden geen poot uitgestoken. Stalin liet de Polen falen zodat hij het land later kon opeisen als grote bevrijder. Het was het zoveelste vuile spelletje van Stalin tijdens de oorlog. Het begon met Katyn en eindigde met de totale vernietiging van de hoofdstad. Geschiedkundig liepen de Polen altijd in de weg als er werd gestreden. En altijd dolven ze het onderspit. Moedige kerels waren het. Zo koud als de Pool zijn wodka dronk, zo heet was zijn bloed. Lech was hierin geen uitzondering. Net als zijn vader was hij strijdbaar, gedreven om zijn land nu eens eindelijk de toekomst te geven die het verdiende.

Het vliegtuig baande zich door dichte mist een weg naar het oosten. Kaczyński probeerde iets van vorm in de mist te ontwaren. Ze hadden het communisme van zich afgeschud, toegang gevonden tot de EU. Economisch deden ze het beter dan de landen om hen heen. Goed, er waren grote verschillen tussen het platteland en de grote steden. Warschau, het Rotterdam van het oosten, was welvarend. Een lelijke, maar bruisende stad. Een stad waar het allemaal gebeurde. Dat de boeren op het platteland geen nagel hadden om aan hun reet te krabben deed hem niet zoveel. Hij was verzekerd van hun stem omdat hij zijn politiek stevig had verankerd in het katholicisme. “Als je ze geld geeft zuipen ze het toch alleen maar op”, zei hij altijd. Lijden doet geloven. Kaczyński maakte zich dan ook geen zorgen over die religieuze armelui. Nee, het waren zijn progressieve collega’s waar hij last van had. Mensen met een opleiding, geld en een open houding jegens – wat hij altijd noemde – ‘mensen met een afwijkende seksuele aard’. Mensen die je nooit langs vijandelijke stellingen zou zien kruipen met een geweer in de aanslag. Waardeloze lui. Niet dat hij intolerant was hoor. Laatst had hij het nog  gewaagd om een joodse dienst bij te wonen. Als eerste staatshoofd! Een handreiking naar de joodse gemeenschap, waaraan streng katholiek Polen normaal een broertje dood heeft. De Joden die het wagen om hun opstand in ’43 te vergelijken met de epische strijd die zijn vader een jaar later had geleverd tegen de nazi’s.

Hij stond op het punt om weer de verkiezingsstrijd aan te gaan en verder te strijden voor zijn land. Maar eerst Katyn. Eerst even handjes schudden met dat onbetrouwbare Russische tuig. Hij kreeg het altijd een beetje benauwd als hij te dicht bij een Rus in de buurt kwam. Het waren de verhalen van zijn vader die van de Rus een beeld hadden geschapen van de onbehouwen barbaar. De onverschillige, melancholische en onberekenbare dommekracht. Eigenlijk kon hij wel begrip opbrengen voor een man als Stalin. Hij moest dat zooitje ongeregeld richting de overwinning sturen. Hoe beheers je zo’n verzameling idioten anders dan met extreme terreur? Strikt gezien zou het ook niet verkeerd zijn als een groot deel van de Poolse politieke scene tegen de muur zou worden gezet. Het zou zijn leven een stuk eenvoudiger maken.

De lieflijke stem van de purser – een lange, blonde dame met benen tot aan zijn kin – onderbrak zijn overpeinzingen. “De piloot vindt het te gevaarlijk om met deze mist te landen in Smolensk. Hij stelt voor om naar Moskou of Minsk te vliegen.” Kaczyński keek diep in de blauwe ogen van de blonde deerne. In zijn hoofd hoorde hij het ratelen van machinegeweren en de doffe knallen van panzerfaustgranaten. “Vraag de piloot dan maar of hij misschien een parachute heeft voor de president, want die is van plan bij Smolensk uit te stappen”, zei hij onbewogen. “De Russen mogen niet denken dat we angsthazen zijn.” De purser trok zenuwachtig met haar mondhoek, schikte haar rok en ging rechtop staan. “Uitstekend meneer de president, ik zal het doorgeven. Wilt u nog iets drinken?” Hij keek naar zijn lege glas. “Doe nog maar een dubbele Ż voor we aan die laffe Russische troep moeten.”

Dromerig draaide Kaczyński zich weer naar zijn raampje. Hij stelde zich voor dat hij door de mistflarden de maan zag. “Die is van mij”, fluisterde hij.

Read Full Post »