Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘geenstijl’

De man die zijn auto overneemt is zenuwachtig. Hij bijt iedere drie tellen op zijn lip en zijn hand trilt als hij de sleutels aanpakt van de met een 2.7 liter turbodieselmotor uitgeruste Audi A4 Avant S-line. Ze hadden op zijn verzoek afgesproken op een parkeerplaats bij het Nieuwe Meer in Amsterdam. De man is reaguurder van het eerste uur, vertrouwt hij Ambroos toe. Hij heeft geen bericht gemist, nooit. En hij heeft alle commentaren op alle artikelen gelezen. Er gaat niets aan hem voorbij. De man praat maar door, terwijl Ambroos zijn blik richt op de grijze wolken. Hij weet heel goed hoe hij kan doen alsof hij luistert, dat heeft hij de afgelopen jaren wel geleerd. Hij luistert, dat wel, maar naar zijn eigen gedachten…

Internetonderzoeksjournalist, zo noemde hij zich aan het begin van zijn carrière. Een nobel beroep. De onderzoeksjournalist was, meer dan wie ook, de waakhond van de democratie. En met de verplaatsing van het publieke domein van pleinen, zeepkisten en parlementen naar het wereldwijde web, was ook behoefte ontstaan aan een nieuw soort onderzoeksjournalistiek. Na een opleiding in Utrecht, die meer hoorde bij het verleden dan bij de toekomst, startte Ambroos (‘Broosje’ voor zijn vriendinnetje van weleer) als leerling-journalist bij een oude meester in het vak. Al snel had hij zich de fijne kneepjes van de onderzoeksjournalistiek eigen gemaakt. Zelf voegde hij daar nog wat moderne middelen aan toe, zoals de whois-functie van de domeinnaamregistratiedienst. Scoop na scoop volgde. Hij voelde dat hij klaar was voor het echte werk. Het was tijd voor vernieuwing.

Samen met zijn vriend Dominique zette hij Geenstijl.nl op, een site waarmee hij zijn ideeën over internetonderzoeksjournalistiek zonder voorbehoud ten uitvoer kon brengen. Het waren mooie dagen: hij haalde de juweeltjes van het web naar boven. De nieuwtjes die de kranten niet wisten te vinden of liever verzwegen omdat ze zo hun belangen hadden. Als Prof. Hoxha stelde hij paal en perk aan de waanzin van machthebbers. Hij bracht het echte nieuws, het soort waar de mensen daadwerkelijk nieuwsgierig naar zijn. Of in ieder geval zouden moeten zijn. Okay, zijn berichten werden misschien wat minder gelezen dan die van zijn collega’s, maar die schreven dan ook van die makkelijk scorende topics. Schandpaaljournalistiek noemde hij het wel eens. Het niveauverschil tussen hem en de rest van de redactie was te vergelijken met het onderscheid tussen de Telegraaf en de NRC: de eerste heeft meer lezers, maar de tweede heeft lezers die er echt toe doen.

Het echte probleem vormden de reaguurders. En helaas was dat een probleem dat steeds groter werd. Voor hen was Geenstijl.nl een lifestyle. Eentje van een niveau waar zelfs de Telegraaf zich nog voor zou schamen. De berichten van zijn collega’s kregen talloze reacties. Schreeuwerige, inhoudsloze reacties. Er werd ook wel wat gereageerd op de Prof. Hoxha-berichten, maar dan vooral op die waarvoor Ambroos zich stiekem een beetje schaamde. De wereld werd steeds platter, ontdekte hij, alsof Galileo Galilei nooit had bestaan. En die waakhond van de democratie die hij nieuw leven had willen inblazen, bleek een laffe pitbull van het soort dat peutermeisjes doormidden bijt. Geenstijl.nl had niets meer te maken met de grote ambities die hij eens koesterde. Toen de Telegraaf een bak geld bood om de site in te lijven, hoefde hij daarom niet lang na te denken. Hij ging direct overstag. Hij en Dominique moesten nog wel een tijdje in dienst blijven, maar daarna waren ze vrij om te gaan en staan waar ze wilden. Dominique had zijn exit sneller kunnen maken. Die dartelde nu al vrolijk rond in de televisiewereld. Maar ook Ambroos’ contractueel met de Telegraaf overeengekomen jaren waren inmiddels verstreken.

De reaguurder slaat het portier van de Audi dicht en rijdt weg. Eindelijk is Ambroos verlost van die proletenbak die hij alleen maar reed omdat dat van hem werd verwacht. Die sukkel had er zelfs een persoonlijke lening voor afgesloten! Dadelijk reist Ambroos met het Volkswagenbusje van zijn vader naar Zuid-Europa om nog onontdekte strandjes te verkennen, een beetje te frisbeeën en heel misschien zelfs op een surfboard te stappen. Hij zal weer jong zijn. Hij zal opnieuw de wereld ontdekken. Dat uitzichtloze sarcasme dat de onderbuik regeert, zal hij uit zijn leven bannen. Eindelijk! Hij lacht. Voor het eerst in zeven jaar lacht hij zo luid dat het schatert. Hij loopt naar een geparkeerde auto en vraagt de man achter het stuur of hij mag instappen. Hij heeft een lift nodig.

Read Full Post »