Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘chinees’

Vermoeid leunde Rob Oudkerk tegen de gokautomaat bij de chinees. Zijn bestelling Kung Po Ngau met Chinese importbami werd in bijtend Mandarijn de keuken ingeschreeuwd. Er kwam verrassend veel geluid uit het kleine Chineesje dat zijn bestelling had opgenomen. Ze moest op haar tenen staan om de tapkraan te openen en hem zijn wachtkamerpilsje te tappen. Hij had een zware avond achter de rug en was blij dat zijn lokale chinees zo laat nog open was. Hij had behoefte aan proteïnen. Matthijs van Nieuwkerk had hem in de Plantage aangemoedigd om alvast maar de handdoek in de ring te gooien voor het burgemeesterschap. En hij had sterke argumenten. Kobaltblauwe argumenten die in schril contrast stonden met het bloedrode vermiljoen van zijn misstap. De kleur van de deugd versus de kleur van zijn zonde. De twee uiterste kleuren van de Nederlandse vlag.

Matthijs had een punt. Hoe kan iemand die dermate moreel in opspraak is geweest in hemelsnaam in aanmerking komen voor de hoogste positie in de hoofdstad? Hij was zich te buiten gegaan aan het leven in al zijn facetten. Hij had drank, drugs en vrouwen omarmd, in woord en daad. Er was gepoogd hem te chanteren, omdat iedereen weet welke kloof gaapt tussen de regels van de politiek en die van de lust. Bijna had hij het overleefd. Even leek het erop dat zijn straf beperkt bleef tot een reprimande van burgemeester Cohen. Tot zijn bezoeken aan de Theemsweg naar boven kwamen. Dodelijk was het geweest. Zijn fractie had hem laten vallen en hij kwam in de kou te staan.

Hij keek naar het enorme aquarium die de afhaalruimte scheidde van het restaurant. Even kwamen weer de geweldsfantasiën boven die hij destijds had gekoesterd jegens Job. Scheldend had hij hem in elkaar geslagen en in het enorme aquarium gedumpt. Job had bewusteloos rondgedobberd, met zijn gezicht naar beneden. Omzwermd door een kleurig palet aan vissen. Zijn vissenogen hadden de vissen aangestaard alsof ze wilden zeggen: dat komt er nou van als je fuckt met Rob Oudkerk. Maar intussen was zijn woede voorbij. Hij had redelijk snel ingezien hoe de politiek functioneert en het geaccepteerd. De politiek gedoogt de hoeren, maar de hoeren gedogen de politiek niet. De betekenis van deze dubbele moraal had hij aan den lijve ondervonden.

Na zijn val had zich een periode van ongekende spirituele groei bij hem aangediend. Hij was niet meer dezelfde Rob als toen. Dat had hij tegen Matthijs gezegd die hem met zijn bekende spottende blik door de wenkbrauwen had aangekeken. De woorden waren er wat aarzelend uitgekomen, maar ze waren gemeend. Hij wilde weer meedoen aan het spel. Hij had het gevoel nog lang niet klaar te zijn met de politiek. Hij wilde besturen in de stad die hij zo goed begreep. Wie zou dat beter kunnen dan hij? Hij was immers het vleesgeworden Amsterdam! Natuurlijk zag hij in dat zijn kans minimaal was, maar hij wist ook als geen ander hoe de wind kan draaien in de politiek.

“Éé keer Kung Po Ngau me bami”, riep het meisje achter de bar. “Sambalbij?” Hij had wel zin in iets heets en staarde even naar de tietjes van de serveerster. Ze waren zorgvuldig gecamoufleerd door haar onberispelijke, witte unisex blouse. Maar hij wist dat ze er waren. Afblijven, dacht hij bij zichzelf en nam met een knikje zijn bestelling aan. Hij stapte naar buiten en liep door de hoerenbuurt richting huis. Een zweem van weemoed overviel hem toen hij de vrouwen weer zag, badend in het rode licht. Een cafédeur zwaaide open en André Hazes kwam hem tegemoet. Afblijven, dacht hij weer. Hij vroeg zich af of ook Job hier ooit had gelopen. ’s Nachts op straat, op zoek, dronken, stoned, een eerlijk mens. Was hij ooit een tent uitgetrapt omdat hij vrouwen lastig viel en te dronken was om op zijn poten te staan? En had hij dan ruzie geschopt met de uitsmijter? Hem verbaal geschoffeerd terwijl zijn jasje gescheurd om zijn schouders hing?

Het was zijn pad geweest en het bleek uiteindelijk een eenzaam pad. Maar was de derde nationale kleur niet wit? De kleur van vergeving? Een diep inzicht over de werkelijke aard van de Nederlander trof hem. De Nederlander die zichzelf nog niet volledig heeft gerealiseerd en vecht om aan de oppervlakte te komen. Mijn tijd komt nog wel, mijmerde hij.

Het vervolg
Oudkerk aan de Amstel (2)

Advertenties

Read Full Post »